آهای  هیوا !

اگر باران بارید

غبار غم و غربت را

از این دل نامراد

خواهم شُست.

و به آهی

می سوزانم تمام علف های هرزه را

در دل

ودست هایم را

در امتداد این صبح باکره

خواهم کاشت .

تا شاید !

گل کُند خنده هایت

بر آستان آسمان بی ستاره ی من .

 

                                         اهواز – 5/8/1386